Doi Kratung festival
| Datum: | Zaterdag 8 November 2003 - Dinsdag 11 November 2003 |
| Temperatuur: | 34 °C |
| Weer: |  |
Ook bij dit festival willen ze dat ik meedoe aan alle rituele dingen, wat ik trouwens maar al te graag doe. Zaterdagavond ga ik de stad in en zie allerlei eetkraampjes, schiettenten en andere vage kraampjes. Koninginnedag is er wat drukte niks bij; Ik lees later dat er een miljoen mensen geweest waren. Later in de avond ontmoet ik Poo en twaalf andere vrienden met wie ik wat rondloop. Een van de kenmerken van Doi Kratung is het oplaten van grote ballonnen waar ik er talloze van zie. Ook laten we een of andere bloemenkrans met kaarsjes in het water drijven, waarbij je een wens mag doen die, volgens hun, gegarandeerd uitkomt.
Oosterse
mensen zijn absoluut niet zo gesloten als wij denken. Die familie/vrienden band
die ze hier hebben zorgt ervoor dat ze waar ze ook zijn, meteen met de mensen
praten. In winkels, in treinen, overal. Dan moet je eens in de treinen in Nederland
zitten waar sommige mensen zelfs klagen als je iets te luidt in je telefoon
praat; het belachelijke idee van een stiltezone in de trein! Of een groenteboer
die niks meer kan zeggen als 'Dat is dan 3 euro meneer!' Een keer laten enkele
'gewone' mannen me zonder blikken of blozen in de trein een 'seksblad' zien.
De top 100 van mooiste Japanse vrouwen. Ook ben ik meerdere keren aangesproken
door vrouwen die zeggen dat ze me toch wel 'heel' erg leuk vinden. 'I love you!'
en het woord 'love' is toch wel een beladen woord. En wel op zo'n manier dat
je weet dat het geen geintje is. Een aantal mannen hebben dit trouwens ook al
tegen me gezegd; wildvreemde mannen die je in de bus zien zitten als de bus
moet wachten voor een stoplicht. Lachend naar mij kijken, naar me knipogen en
vragen of hij met me mee mag. Ook 'I love you, you have boyfriend?' heeft hij
gezegd. En dan heb ik het over gewone Thaise mannen; niet over die travos die
elke nacht door de stad lopen. Ik ben er ook nog steeds niet achter hoe ze hier
een vriendin of vriend krijgen. Volgens mij vragen ze het op een gegeven moment,
zoals een leraar de stof aan zijn studenten doorgeeft, en vanaf dat moment ben
je vriend en vriendin voor de rest van je leven. Een van de vriendinnen van
Poo heeft een vriendje, maar die woont ten eerste ongeveer duizend km ver weg,
maar ze zoeken elkaar ook bijna nooit op. In ieder geval ben ik behoorlijk anders
gaan denken over die 'emotieloze oosterse mensen?'.
Maandagavond neem ik de trein van Bangkok naar Surratthani, waar ik via een boot naar Ko Samui gebracht wordt. Hier ontmoet ik Kew en Pooki, vrienden van Oh.
Berichten van vrienden:
Laat je berichtje achter?
