6 Januari 2009

Pakistan

Een schitterend land! De hand en fiets riksja's zijn vervangen door gemotoriseerde. De wegen zijn in goede staat en het bus en treinverkeer durf ik, na mijn andere Aziatische ervaringen, goed te noemen. Bussen hebben een speciaal vak voor de vrouwen; ik ben niet tegen discriminatie maar als ik een bus niet inkom omdat het mannenvak propvol zit en ik, als de bus wegrijdt, zie dat er niemand in het vrouwenvak zit, dan begint er toch wel wat te knagen. De trein stap je schoon in en uit met een laag stof over al je kleren, gezicht en backpack. Vrouwen gaan vaak volledig gesluierd (met alleen de rijke vooruitstrevende als uitzondering), maar mannen dragen vaak een soort van luchtige overal. Scheren blijkt uit de mode en kleine vechtpartijtjes over 'niks' komen vaak voor onder de temperamentvolle Pakistani.

Het eten is erg lekker! Veel verschillende soorten Straat eten; vooral veel gebarbecued vlees en gefrituurde snacks, al blijkt dat ik hier wat betreft darm/maag problemen meer uit moet kijken dan in andere landen. Ik heb niet het idee dat je zo af moet dingen als in India en het blijkt de tijd te zijn van mango’s, perziken en meloenen; met de heerlijkste shakes tot gevolg. Meerdere keren heb ik datgene wat ik gekocht heb gratis aangeboden gekregen, omdat ik een gast ben in Pakistan. Van ijsco's, fruit juices, fruit op fruitstalletjes tot hele locale maaltijden.

Toeristen zijn er niet zo veel; tenminste geen blanke die ik als toerist kan onderscheiden. De hotels zijn simpel, met uitzondering van het "regale internet inn guesthouse" in Lahore. Dit is de enige plek in heel Pakistan waar ik vele andere reizigers ontmoet heb. Ze zijn heel erg goed ingesteld op toeristen. Gratis wasmachine, gratis water (iets wat je in het Westen niet nodig hebt, maar hier erg dankbaar voor bent) en gratis info. Ook in de steden zijn genoeg boekwinkels, reiswinkels en restaurants te vinden.

De mensen zijn zo enorm vriendelijk en aardig. De starende blikken uit Bangladesh zijn terug, en vele mensen die je hand willen schudden en met je willen praten. Wel moet je uit blijven kijken natuurlijk. Als een, op het eerste gezicht vriendelijk, groepje jongens op me af komt; vol lawaai, lachend en schouderklopjes gevend, blijken ze later geprobeerd te hebben mijn rugzak te openen. Vele, van de weinige vrouwen waar ik mee gepraat heb, bleken uit te zijn op seks. Want, ik weet niet of we er trots op moeten zijn, maar hier denken ze dat elke blanke seks heeft met iedereen. Naar onze cultuur wordt gerefereerd als de "free sex culture". Dat is ook een van de onderwerpen die in bijna elk gesprek terug komt. Als ik zeg dat ik een vriendin heb (zo meteen kun je lezen waarom ik ze dat vertel) is de tweede vraag "how many?" Ook werd ik vaak geschokt met aanbiedingen op het homoseksuele vlak; de reden dat vanaf een gegeven moment het eerste wat ik ze vertel, is dat ik een vriendin in Nederland heb zitten. In een aantal hotels blijk ik een kamer gekregen te hebben naast travestieten, bang om zich te laten zien in de stad. Ik weet dat er vele in Laos en Thailand zijn, maar hier in het moslimland Pakistan had ik er toch niet zo veel verwacht. Het land waar je op straat bijna geen vrouw rond ziet lopen; en als je ze ziet zijn ze volledig gesluierd. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik ze een knikkende groet geef en dat ze gewoonweg niet weten waar ze moeten kijken. Met ze praten is al helemaal niet mogelijk. Het praten met de mannen is daarentegen onvermijdbaar. Op een gegeven moment had ik gewoon moeite om niet "grof" tegen ze uit te vallen als ik eens een keer gewoon in mijn eentje rond wilde lopen. Rond willen lopen zonder dat ze je met elk kleinigheidje helpen, rond willen lopen zonder alle "smalltalk". Zeg nu zelf; dat ze je willen helpen is fantastisch, maar als ze je hand vast beginnen te houden en je naar de zijkant van de weg leiden, als ze een auto een kilometer ver weg zien verschijnen, dat gaat toch iets te ver. Als je ergens relaxt in het park zit en je boek wil lezen, blijven ze, als ze je niet constant onderbreken, gewoon op je vingers kijken, totdat je klaar bent met lezen en dan lopen ze weer met je mee. (De enige plek voor een geconcentreerde lezer is dan ook de hotelkamer, met de deur op slot.) Verhalen over hoe slecht Amerika is en over of ik ze kan helpen met een visum heb ik ook veel te vaak gehad. Van al dit kun je op een gegeven moment zeer moe en gefrustreerd van worden. Vriendelijk en temperamentvol als ze zijn!

Het weer is een andere kwestie. Ik ben hier duidelijk in het verkeerde seizoen gekomen. De hitte is ondraaglijk, al blijk je er tot op bepaalde hoogte aan te wennen. Ik heb gewoon moeite om mijn vochtverlies er weer bij aan te drinken. En dan heb ik het over acht liter per dag zonder naar de wc te hoeven. (Ik daag jullie uit een kratje bier weg te tikken zonder een run naar de wc te maken.) Je zit gewoon continue tot aan je nek toe vol met vocht, terwijl je tong alweer begint te schreeuwen. Wat ik eerder al zei; wat wel geweldig is hier, is dat ik 1.5 liter mango juice kan krijgen voor nog geen 15 eurocent. (Voor die prijs is het wel aangemengd met een soort van sodamilk, maar lekker is het zeker!!) Overdag, tussen negen en zes is het te warm om iets te doen; en dan blijft er niet zo veel meer over van de dag. De nachten zijn zwetend. (Die ene keer dat ik een "airco room" uitprobeerde, bleek er 's-nachts geen stroom te zijn) Het ergste van alles is nog wel dat ik me gewoon regelmatig duizelig voel; opstaan moet je niet al te snel doen en zonder hoed naar buiten is ook vragen om problemen.

Berichten van vrienden:

Laat je berichtje achter?