7 Januari 2009

"Around Annapourna circuit"

Datum:	Vrijdag 19 Maart 2004 - Zondag 11 April 2004
Temperatuur:	(-5)-25 °C
Weer:

De uitzichten op de besneeuwde bergen in Pokhera zijn wat tegenvallend. Daarom besluit ik snel met de track te beginnen; dezelfde dag nog met negen andere reizigers een jeep naar Besi Sahar geregeld en dan kan het echte lopen beginnen.

Het eerste deel van de track loop ik met twee Nederlanders. Al snel sluiten de Deense tweeling Rikke en Mia, hun Nepali "guide!!" Bishnu en de twee Engelse "mountaineers" Makkul en Andy zich bij ons aan. De twee Nederlanders vinden het al snel wat te langzaam gaan; zo lopen we met zijn zessen het eerste deel van de track. Relaxed geregeld stoppen voor een pauze, een theestop of "candy" stop. De Deense tweeling zijn echt van die giechelaars; lachen om het minst of geringste en wat ze allemaal wel niet meegemaakt hebben voordat ze begonnen met de track. Ziek geweest; geholpen door de Nepalese Bishnu, verscheidene keren hun portemonnee verloren en dan zonder dat het geld eruit gejat was toch weer terug gevonden. En voorbereid zijn ze absoluut niet. Lopend op slippers vanwege de blaren die hun net nieuw gekochte schoenen opleverden. In Manang wordt het te koud voor ze en zijn ze noodgedwongen om extra kleding te kopen. Helaas haken ze net voor de pas alsnog af vanwege AMS (Altitude sickness) en de kou. Makkul en Andy hebben samen met zeven andere Engelse in een gekke bui besloten een 7000 meter hoge piek in Tibet te beklimmen. Met een beetje mountaineering ervaring hebben ze een enorme bult geld uitgegeven aan een compleet geörganiseerde reis en deze track is alleen maar voorbereiding. En dat is nog niet alles. Hun porters dragen tafels, wijn en andere lekkernijen de bult op; ze gaan voor een vermelding in het "guiness book of records"; de hoogste uitgebreide maaltijd. Dag drie krijg ik vanwege het zweten en de koude wind een klein griepje dat na een dag onder de wol redelijk over is. Helemaal over is het pas in Manang waar ik ook wat medicijnen kan krijgen voor de lichte diaree die ik eraan overgehouden heb. Ook Andy wordt in de buurt van Manang ziek en heeft ons laten schrikken met het idee om terug naar Pokhera te vliegen; maar als het zover is voelt ie zichzelf goed genoeg om door te gaan. Met Makul en Andy loop ik over de pas. Op 5412 meter hoogte kun je het bijna geen lopen meer noemen; zeker niet met een tien kilo zware met chocola gevulde rugzak op. 's-Avonds kaarten we, spelen de meest debiele spellen en eten we. Het lijkt wel alsof alles wat ik eet meteen weer verteerd; zoveel honger had ik elke avond. Na de pas besluiten Makul en Andy het vliegtuig vanuit Jomson terug naar Pokhera te nemen. Ik wil het hele circuit aflopen en sluit me al snel aan bij twee Amerikaanse meiden, een Engelse en een andere Nederlandse. En mocht je in dorpjes af willen spreken dan is dat ook zeker geen probleem; elk dorpje heeft wel een "green view guesthouse" of "Annapourna lodge".

We lopen langs schitterende snelstromende rivieren, over paadjes uitgehakt uit de rotsen en door dorpjes met fantastische vriendelijke mensen. We zien besneeuwde bergtoppen, 1500 meter hoge steile rotsen, pinakels waar zandstormen waaien en overal 6000+ hoge bergen om ons heen. Op onze rustdagen die we verscheidene keren nemen voor acclimatisatie, maken we de mooiste zijtripjes. Langs bergmeren, steile spitse rotsformaties, een dood bos, woestijnachtige landschappen, groendik naaldbos, langs rivieren, Tibetaan dorpjes en gompa's. Op grotere hoogte wordt het meer interessant. Alpine, berggeitjes die helaas slimmer bleken te zijn dan ikzelf (op de een of andere manier hadden ze me al lang aan zien komen als ik vanachter een heuveltje dichterbij probeerde te komen; waarschijnlijk konden ze me ruiken, want douchen op deze hoogte, in deze kou is uit den boze) En de pas op zich is schitterend!! De uitzichten die je daar hebt. Aan de andere kant van de vallei begint het droger en droger te worden, met vele woestijnachtige landschappen en dan af en toe een groene oase zo uit het niets dat een dorp blijkt te zijn. De laatste dagen wordt het weer groen; groene heuvels met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond.

Met een rit op het dak van de bus eindigt de track. Terug in Pokhera besluit ik nog wat dagen te relaxen, maar op de een of andere manier ben ik zo ongelooflijk moe (tjee; hoe zou dat nu kunnen!) dat ik eigenlijk helemaal niks uitspook. De Maoïsten hebben in deze drie week behoorlijk wat opschudding veroorzaakt, waar wij helemaal niks van meegekregen hebben. Alleen de stakingen zorgen ervoor dat busreizen iets langer duren dan normaal. Alle Nepalis moeten verscheidene keren uitstappen en bagage wordt doorzocht. Het is mij ook niet helemaal duidelijk wie nu de slechteriken zijn; de Maoïsten of de Nepalese regering! Ik heb in ieder geval duidelijk last van de Maoïsten.