Myanmar
Het is ongelooflijk hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Hoe graag ze met je willen praten. Hoe blij je de mensen hier kunt maken met een lege frisdrankfles, het bekijken van een boek of wat foto's, of gewoon door met ze om te gaan. Ze hebben een simpel leven, simpele huizen waar de hele familie voor elkaar zorgt.
De bevolking wordt wel beperkt in haar vrijheid, alleen vind ik dat niet overduidelijk zichtbaar. Ik heb het idee dat er vooruitgang in de politieke situatie van Myanmar zit. De overheid opent scholen en doet alles voor toeristen om zich veilig te voelen; wij zijn hun enige kans voor het verkrijgen van harde munteenheden. Af en toe als we 's-avonds laat in de stad rondlopen op zoek naar een leuke bar, die niet meer te vinden is rond elf uur, worden we begeleid door militairen. Wel is het jammer dat er nog steeds gebieden zijn, waar we gewoon niet heen mogen of waar we na veel geklooi en geld een "permit" voor moeten hebben. Dit geldt zelfs voor de locale bevolking. Mensen wilden me niet in huis nemen, omdat ze geen "permit" voor het accepteren van buitenlanders hadden. Enkele hotels weigerden me vanwege deze regel zelfs. Intreegelden die vrij hoog zijn en alleen betaalbaar in dollars, gaan rechtstreeks naar de overheid . En ik heb zelfs mijn twijfels welk deel van de gegeven donaties aan boedistische organisaties daar ook daadwerkelijk terecht komen. Hoe dan ook, het is onvermijdelijk dat een bepaald deel van het geld dat je besteed in Myanmar in handen van de overheid komt, die het niet voor honderd procent voor de juiste projecten gebruikt.
Het eten is ook niet zo heel erg verkeerd; niet super goed, maar ook niet erg slecht. Wel is het iets meer uitkijken met wat je eet dan in buurland Thailand. Ze zijn hier gek op gefrituurde snacks en de rijst/curry gerechten worden gemaakt met veel olie. Het blijkt een goed land te zijn om je gewicht wat op peil te brengen; voor velen misschien een minder leuke bijkomstigheid, maar ik was er na Thailand wel blij mee. Bij vele bestellingen zie je ook een loopjongen wegrennen om datgene dat nodig is voor jouw bestelling bij een ander restaurant of op de markt te halen. Een keer zat ik zelfs in een restaurantje en toen vroeg de kok, het enige personeel, of ie mijn fiets even mocht lenen om wat van de markt te gaan halen. Ook de theehuizen is een fantastisch idee. Met je vrienden spreek je daar af, drinkt wat thee en ouwehoert wat.
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
