7 Januari 2009

"Singala ridge track"

Datum:	Maandag 8 Maart 2004 - Vrijdag 12 Maart 2004
Temperatuur:	(-5)-15 °C
Weer:

Met fantastisch mooi weer verlaat ik Darjeeling op weg naar Mana Bhanjang (2130m), waar ik met een monk het eerste deel van de track loop, naar zijn monastry. Niet simpel, maar ook niet extreem moeilijk, loop ik door fantastische weiden, fantastische uitzichten op Darjeeling, Ghoom, Kangchenjunga (8598m) en Nepal. Eenmaal in Tonglu (3036m) ontmoet ik een groep Indieërs uit Calcutta, met wie ik de avond besteed. Fantastische zonsondergang!!! De familie die voor het eten zorgt is fantastisch. Echt van die gezichten die door de kou paars gekleurd zijn. De Indieërs en ik kaarten wat, en drinken wat rum (bas; herinner je je "old monk"?) Dan, als de Indieërs hun danskunsten laten zien, wordt het tijd om te gaan slapen. De volgende dag loop ik met schitterend weer de 17 km naar Sandakphu (3600m). Onderweg geregeld stoppen om voor een habbekrats een lekker bakje thee te drinken in de zon, een boekje te lezen of voor een fotogelegenheid. Delen die ik door de sneeuw loop, leveren mooie "leave only footprints, take only foto's" gelegenheden op. Boven de 3000m begint het lopen beduidend moeilijker te worden, maar gelukkig heb ik tijdens deze track geen enkele keer koppijn gehad (alleen na de avond met de Indieërs, maar dat kwam niet door de hoogte). Woensdag loop ik door sneeuw naar Phalut (3660m). Gelukkig ontmoet ik iemand onderweg die me verteld dat ik compleet de verkeerde kant oploop. De track was niet zo duidelijk aangegeven, maar ik hield de berg in de gaten waar ik naartoe moest, alleen was deze berg in de loop van het wandelen verwisseld met de berg waar ik vandaan kwam. (Ik liep dus gewoon terug naar Sandakphu!!) In Phalut sneeuwt het enorm en besteed ik de tijd met wat militairen die de grens tussen India en Nepal bewaken. En kaarttrucks en bordspellen vinden ze overal leuk; evenals het inkijken van een Lonely Planet boek. Na het beklimmen van de top bij Phalut (3750m) merk ik hoe snel het weer om kan slaan. Ik voel me niet helemaal op mijn gemak als ik door de dichte mist de weg naar de hut niet een, twee, drie terug kan vinden. Donderdag en vrijdag zie ik eindelijk de bloemen (rhododenron) die op deze track in maart en april zo enorm veel zouden moeten bloeien. Veel bergaf, wat mijn knieën die avond goed voelen. Voor het grootste gedeelte volg ik een groep Nepali's, die 3 oudere vrouwen op hun rug de berg afdragen naar een ziekenhuis in India. De bus terug naar Darjeeling blijkt door wel drie dalen te gaan en is een misselijkmakende onderneming.