Vrienden in Dhaka
| Naam Reisverhaal: | Vrienden in Dhaka |
| Eigenschappen: |  |
De reis naar Dhaka loopt veel soepeler dan gedacht. Eenmaal daar wordt ik door een op het eerste gezicht vriendelijk man geholpen met het vinden van een bus naar Old Dhaka, we eten wat en uiteraard wil hij op het eind geld hebben voor zijn "service". En dan kun je hem vanaf het begin nog zo vaak gezegd hebben dat je niet van plan bent hem geld te geven, als ie in het hotel schennis begint te schoppen geef je hem die enkele euro toch maar.
Na wat bureaucratie, het verkrijgen van de benodigde "roadpermit" en mijn visum voor India, waarvan ik nog steeds niet zeker ben of ze het goed begrepen hebben, ontmoet ik ook een aantal studenten. Met hen kaart ik wat, speel cricket wat een stuk moeilijker is dan het lijkt. Mede omdat wij honkbal gewend zijn. Verscheidene keren gooide ik de "bat" achter me neer en wilde naar het volgende honk rennen, wat duidelijk niet de bedoeling is bij cricket. We drinken thee in de theehuizen, een heel klein hutje, over het algemeen de baan van een oudere man, waar je voor een eurocent een lekker bakje thee kunt krijgen. Ja, je gelooft het of niet!, maar ze hebben me hier zo vaak thee aangeboden, dat ik het wel lekker moest gaan vinden. (Veel suiker doet wonderen) Voor de rest bezoek ik vele vrienden en vrienden van vrienden. Ik wordt geïntroduceerd aan zo ongeveer iedereen die ze kennen, wat een zeer vermoeiende bezigheid is. Ook de ouders van Upal zijn erg vriendelijk en overal waar ik kom bieden ze me te eten en te drinken aan; soms zit ik zo vol dat ik gewoon moet weigeren. Dinsdag had het treinpersoneel geen zin om te werken, dus nemen Tuhin, Asif en ik de trein van woensdag naar Srimangal, het huis van Imon. 's-Avonds kaarten we wat en praten veel over hun moslimcultuur en mijn Westerse cultuur vinden ze ook enorm interessant.
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
